Wspinaczka skalna – wchodzenie po skałach, lodowcach, zazwyczaj na znacznych wysokościach geograficznych – jest wariantem alpinizmu.Do wspinania się na otoczaki, skalne klify i skalne ściany o wysokości dochodzącej do kilkuset metrów, można używać rąk i nóg oraz lekkiego ekwipunku wysokogórskiego.

Sport ten narodził się pod koniec XIX wieku. Początkowo alpiniści wspinając się w górach Europy, posługiwali się dość prymitywnym sprzętem własnego pomysłu i produkcji. Rychło rozwinęły się dwa style: wspinaczka asekuracyjna, ze sprzętem pomocnym we wchodzeniu na skały i zabezpieczającym alpinistę; oraz bardziej popularny na zachodzie styl wolny (w którym dopuszczalne jest wyłączenie stosowanie ekwipunku zabezpieczającego) w kilku odmianach- wyczynowej, halowej i samodzielnej.

Rozwój sprzętu wysokogórskiego oraz technik treningowych przyczynił się do popularyzacji dyscypliny. Obecnie alpiniści wchodzą na skały w wielu miejscach na świecie, np. w Parku Yosemite w USA, wąwozie Verdon we Francji, górach Australii i Hiszpanii. W zawodach mogą uczestniczyć mężczyźni i kobiety. Krajowe federacje wchodzą w skład Międzynarodowej Unii Związków  Alpinistycznych (UIAA) – organizacji, nadzorującej rozwój tego sportu.